Deze rubriek geeft een overzicht van relevante tentoonstellingen. Ieder onderdeel is gelinkt aan het desbetreffende museum.

Ten strijde tegen de slopers


Het Victor Hugo Huis en het Musée du Temps presenteren een tentoonstelling gewijd aan Victor Hugo (1802-1885) en diens inzet om het culturele erfgoed te behouden. Hij schreef hierover een pamflet in 1832. De belangstelling voor de middeleeuwen en haar erfgoed kwam in het begin van de negentiende eeuw, bij aanvang van de Romantische Periode, van de grond in Frankrijk. Middeleeuwse monumenten werden voordien vooral gezien als overblijfselen uit een barbaarse tijd, hooguit goed als bouwmateriaal voor nieuwe projecten. Victor Hugo was een van de eerste pleitbezorgers voor het behoud van dit erfgoed en hij verklaarde de oorlog aan de slopers, een nog steeds actueel thema.

De zee en Europa


Deense viskotter Rexona (Frederikshaven 1899), op de Waddenzee, 2010. Foto: TES.

Geografisch gezien is Europa een maritiem continent. Gemeten aan de lengte van de kustlijn en de totale omvang hiervan heeft geen van de continenten meer contactpunten met de zee. Toch lijkt de zee vaak ver weg, voor Midden- en Oost-Europeanen en voor bewoners ver van de kuststrook. In het dagelijkse leven van veel landen en bewoners speelt de zee op het eerste gezicht alleen een rol als vakantieoord.

De tentoonstelling “Europa en de zee” laat zien hoe fundamenteel de zee vorm heeft gegeven aan de ontwikkeling van Europa en welke rol de zee tot op de dag van vandaag speelt. De presentatie overspant een boog van de oudheid tot heden en onderzoekt de betekenis van de zee als plaats van oorlog, (koloniale) overheersing en handel, als brug en grens, als voedingsbron en als artistieke plaats van verlangen en verbeelding. Naast de historische dimensie ligt de nadruk op actuele aspecten, zoals  de vlucht van miljoenen mensen over zee naar Europa, de exploitatie van maritieme bronnen, het milieu en het klimaat.

De Europese Middeleeuwen


De tentoonstelling brengt een keur aan unieke objecten uit heel middeleeuws Europa bijeen. In de periode 300-1000 is een tijd van grote veranderingen op het gebied van religie, migraties en cultuur. De opkomst van het Christendom, de Islam, de val van het Romeinse Rijk en de zijn continuatie door Byzantium, de (gewelddadige) migratiegolven, neergang van de stedelijke samenleving en opkomst van kloosterordes en de groeiende (wereldlijke) macht van de kerk, bisschoppen en de paus in het bijzonder, de opkomst en van van het Karolingische keizerrijk, de vestiging van het Roomse Keizerrijk, de vestiging van Noorse koninkrijken en hertogdommen van Frankrijk, Engeland, Sicilië tot Rusland en vooral de continuïteit van de militaire, politieke, artistieke en commerciële contacten tussen het huidige Scandinavië, Engeland, Nederland, Spanje tot diep in de Oriënt. Deze periode was allerminst duister en donker. Deze typering heeft met name betrekking op het ontbreken van bronnen en de beschikbare bronnen zijn vooral (christelijk) gekleurd.

Fashion in the Third Reich


Fashion magazin, around 1939. Photo: TIM Augsburg.

Fashion in Nazi Germany is the subject of an exhibition of clothing under a totalitarian regime. It shows the way the ideology infiltrated into the lifes of all citizens, from childhood to private and professional life. Uniforms of the Hitler Jugend (Hitler Youth) and the Bund Deutscher Mädel (female youth), police, postmen and other officials feature. The regime also produced fashion magazines, focusing on the German way a woman should dress. Outfits worn by women on the production line, in offices of the Reich, in daily life or at social events and ballroom gowns also feature in the exhibition. Fashion in a totalitarian regime is fascinating, because the official guidelines and propaganda always meet resistance of social, religious or ideological groups or individuals. This was also the case in Germany, by the Catholic Youth Organisation “ Bund Neudeutschland” , the Swing Youth “ Swingjugend”, the Edelweiss Pirates “ Eidelweisspiraten” and various other (in) formal organizations, that resisted the official doctrine and dresscode. This resistance was relatively safe until the outbreak of the war in 1939, but the regime brutally persecuted individuals and groups after the fortune of war had changed after 1942. By the end of the war, in 1945, fashion was fully controlled by the regime and opposition by dresscode had been wiped out. One of the most cruel excesses was the fate of inmates of the Sachsenhausen concentration camp. Around 15-20 prisoners died every day, because they were forced to walk on unfit shoes to try new models, materials and their life expectancy. Even fashion was a murderous business in the Reich.