De woorden racisme en discriminatie zijn nog niet gevallen, maar lang zal het niet duren voordat een prominent lid van de nieuwe partij Pro (een verbond van voormalige communisten, linksextremisten en sociaal-democraten) deze terminologie gebruikt om zijn financiële wanbeleid te verdedigen. Andere incidenten van corruptie, wanbeleid, fraude en belangenverstrengeling in de Haagsche Grachtengordelhoofdstad tonen immers hetzelfde beeld.
De goede en slechte burgers en communistische demagogie
Extreemrechts, de markteconomie en de ‘Eeuwige Jood’ zullen ook worden aangehaald als de oorzaak van eigen tekortkomingen. Niets verenigt immers zo goed en zo makkelijk in Nederland als antifascistische, antisemitische en antikapitalistische retoriek. De goede Duitsers woonden vroeger immers in Oost-Duitsland, de fascisten in de Bondsrepubliek Duitsland (West-Duitsland).
Niet alleen Pro gebruikt deze demagogie van de oude kameraden. De mainstream in Nederland wordt hierdoor al decennia vergiftigd, met de voorheen katholieke arbeiderskrant De Volkskrant, het voorheen liberale dagblad NRC Handelsblad, het voorheen christelijk-conservatieve dagblad Trouw, hun baggercolumnisten en de (publieke) omroepen als trouwe vazallen van deze demagogie.
Het politieke niveau in Nederland
Een ander prominent lid van deze partij beweert zelfs dat de oorlog in Gaza en het conflict op de Westbank te vergelijken zijn met de Holocaust. Deze partijapparatsjik heeft al eerder blijk gegeven, als minister van Buitenlandse Zaken en als rampzalige EU-Bobo, onjuiste, verkeerde en verzonnen verhalen de wereld in te sturen met de zieke extremist Greta als zijn darling.
Zweeg deze typische Politbureau-zakkenvuller maar eens in zeven talen. Het is overigens merkwaardig dat 2 miljoen Palestijnen (waaronder ook veel leden van de LHQBTST-gemeenschap) in Israël een redelijk veilig, ongestoord, welvarend en vrij leven hebben en er niet aan denken om in Arabische dictaturen te wonen. Hoezo genocide?
Nog afgezien van het feit dat ook Arabische landen de oorlog tegen Iran en haar bondgenoten, zoals Hamas, Hezbollah en de Houthi’s, steunen. Nergens in de Arabische wereld vinden demonstraties plaats tegen de ‘genocide’ door Israël.
Afgezien van het feit dat van genocide geen sprake is en deze grachtengordelkliek ook hier het recht verkracht om de antisemitische stemming wat te verhogen en het links-islamistische verbond te steunen (iedere dader is onschuldig totdat er een rechterlijk vonnis is), is er ook in Israël geen (regerings)beleid dat op genocide duidt. Uitlatingen van een aantal extremistische ministers en andere extremisten zijn nog geen beleid. Deze uitingen hebben dezelfde waarde als de uitspraken van (antisemitische) VN-experts.
De kolonisatie ten koste van Palestijnse burgers is weliswaar illegaal, verwerpelijk en immoreel, maar nog geen genocide. En daar moet ook tegen worden opgetreden door de internationale gemeenschap, zoals in Israël deze extremisten ook als een groot politiek-maatschappelijk probleem worden ervaren. De coalitievorming in deze democratie geeft deze extremisten helaas veel macht.
C’est la guerre
Tijdens de eerste maand van D’Day (juni 1944) hebben de geallieerden naar schatting 25.000 Franse kinderen, vrouwen en mannen gedood in meedogenloze bombardementen. De Duitsers hadden Franse steden en dorpen omgebouwd tot forten. De reactie van de Franse regering in ballingschap: C’est la guerre.
Hamas heeft vanaf 2005 van Gaza ook een fort gemaakt met financiële steun van de VN en (oogluikend) toegestaan door Kaag, die daarvan op de hoogte geweest moet zijn. Gaza was een militair oefenterrein voor een terreurorganisatie en een grote bouwplaats voor tunnels, bunkers en wapeninstallaties.
De VN had de taak om Hezbollah uit Zuid-Libanon weg te houden en heeft daar ook (bewust) in gefaald. Hamas heeft burgers, scholen, ziekenhuizen en moskeeën als menselijk schild ingezet. Vervolgens kregen westerse journalisten beelden voorgeschoteld. Gedode terroristen lieten ze nooit zien. Ieder verzet van Palestijnse burgers eindigde volgens het Iraanse model in een bloedbad. Timmermans zweeg.
Gaza en het Midden-Oosten moeten bevrijd worden van Iran en zijn bondgenoten. Pas dan kan er vrede komen in het Midden-Oosten. De Arabische landen willen al jaren vrede met het succesvolle, kosmopolitische, democratische, open en diverse Israël. Overigens zijn andersgeaarden in Israël veiliger dan in Nederland.
Iran, Hamas en Hezbollah streven echter niet naar vrede, maar naar de vernietiging van Israël, het jodendom en uiteindelijk het Westen en de vestiging van een islamitische dictatuur. Ze willen geen vrede, want dan ontvalt de bestaansgrond van hun meedogenloze dictatuur (voorheen ook gesteund door Assad). Overigens hebben Iraanse troepen, Hamas en Hezbollah in 2011 en daarna ook deelgenomen aan de slachtpartij op vrouwen, kinderen en mannen in Syrië van hun bondgenoot Assad. Timmermans zweeg,
Waarom vermeldt de kersverse minister van Staat niet de massamoord en talloze martelingen op de eigen burgers en van flatgebouwen geworpen andersgeaarden door Hamas? Ze melden het nota bene zelf! Waarom blijft onvermeld dat vele andersgeaarden naar Israël zijn gevlucht en daar asiel hebben gekregen, zoals onder andere in Franse documentaires is aangetoond?
Hamas is een meedogenloos protectoraat van Iran, een religieuze dictatuur. Met andere woorden, Timmersmans steunt niet alleen Hamas, maar ook Iran. Dat mag niet verbazen. De nazi’s wonen volgens Timmermans immers in Israël, de goede mensen in Gaza en Iran. Wanneer waren ook alweer de laatste slachting in Iran en de laatste verkiezingen in Gaza of de Westbank?
In Nederland benoemen de politieke vriendjes van de Haagsche Grachtengordel elkaar echter in lucratieve baantjes en zelfs tot minister van Staat. Het zegt vooral iets over het politieke niveau van deze narcostaat en bananenmonarchie. Wie wordt er immers geen burgemeester, minister, CvdK, EU-Commissaris, minister van Staat, directeur van NS of Schiphol?
Activisme als zelfrepresentatie, levensinvulling en doel
Het toont ook de absurditeit van de (queer) activisten in Nederland. Stoere jonge meisjes, al dan niet gesluierd, alcohol drinkend, rokend of verkerend met (queer) jongens staan met hun Palestijnse klederdracht altijd in de voorste gelederen. Misschien moeten ze eens een uur lang een bezoek brengen aan hun vrienden van Hamas, de Taliban of Iran.
Meer dan een uur is niet nodig. Kunnen ze zich eindelijk eens informeren over welke ‘River’ en welke ‘Sea’ worden bedoeld, de historische feiten van dit conflict en de verdrijving van 1 miljoen Joden uit het Midden-Oosten. Misschien kunnen de burgemeesters van Utrecht en Amsterdam zich ook laten bijscholen in plaats van achter Hamas- en Iraanse propaganda aan te lopen.
Dat is hoog tijd, al zullen ook deze activisten, want burgermoeders voor alle inwoners zijn het niet, achter de grootste schreeuwers blijven aanlopen, niet in het minst vanwege de nieuwe doelgroep van Pro.
Wat ook stoort, is de oppervlakkigheid, gemakzucht en zelfingenomenheid van veel activisten en van de meeste media. Ze beschouwen zich als verzetsstrijders voor een goed doel. Maar dan wel verzetsstrijders zonder enig gevaar in vredestijd en met steun van het establishment.
Als het erop aankomt, zullen velen van de grootste schreeuwers als lafaards, opportunisten of wegkijkers door de mand vallen. Dat geldt ook voor de Timmermansen, Pfeiffers, Schimmelpennincks, Grunbergs, Halsemas, Dijksmas en tal van journalisten. De echte helden hoor en zie je niet in vredestijd, die zijn er voor de medemens als de nood het hoogst is, met gevaar voor eigen leven.
World Pride 2026
World Pride is een ander voorbeeld van de perverse staat van Nederland en Amsterdam in het bijzonder. Dit evenement was tot dit jaar voor iedereen toegankelijk. Nu worden er commerciële tribunes gebouwd met de Haagsche Grachtengordel ongetwijfeld prominent op de eerste rij. Een exhibitionistisch parvenu-feestje om te zien en gezien te worden.
Dat is het niveau van (rechterlijk, politiek, ambtelijk, journalistiek en academisch) Nederland: onderbroekenlol, de schijn van democratie en rechtsstaat en ondertussen Europa en de wereld overspoelen met jodenhaat, huurmoordenaars, activisten, drugs, relschoppers, plofkrakers, andere criminelen en hufterigheid. Misschien kunnen Dijksma en Halsema, ter verhoging van de inclusiviteit en diversiteit, ook hun Hamas- en Iraanse vrienden uitnodigen, deze andere dappere verzetstrijders tegen de Joden en het Amerikaanse imperialisme.
De februaristaking van 1941 en het gemeentebestuur
Wat dat betreft is de jaarlijkse februariherdenking symbolisch. Niet alleen kapen deze activisten deze herdenking voor echte helden, maar voeren het gemeentebestuur van Amsterdam en aan het gemeentebestuur gelieerde organisaties het hoogste woord.
Juist dit gemeentebestuur heeft tijdens deze staking in februari 1941 de stakers als een baksteen laten vallen en ze niet gesteund. Integendeel, ze moesten de staking vooral beëindigen à la lafheid en opportunisme van de huidige burgemeesters van Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. Maar die hebben niets te vrezen, want in Nederland benoemen de politieke vrienden van CU tot Pro elkaar tot burgemeester.
De verstrengeling onder- en bovenwereld in Nederland
Dit activisme staat ook symbool voor de ontwrichting van de Nederlandse democratie, waarin de mainstreammedia, politiek, academische wereld, rechterlijke macht en ambtenarij ook deze activisten en hun te vaak door de overheid gesubsidieerde NGO’s faciliteren.
Sterker nog, in aperte strijd met de wet zijn ambtenaren ook activisten, de verstrengeling van de onderwereld van activisten met de bovenwereld. Nederland is een buitengewoon tolerant land ten aanzien van veelal gewelddadige religieuze intolerantie en buitengewoon nonchalant ten opzichte van de eigen religie, taal, identiteit, cultuur en samenleving. Met tolerantie heeft dit niets te maken.
Dat wereldwijd en in toenemende mate ook in Nederland, met Amsterdam als afvalput, Joden en Christenen hun leven en religie niet zeker zijn, past niet in de demagogie van de Haagsche Grachtengordel. Dat zijn immers de slechte mensen, de goede mensen hebben geen-, links- of het andere geloof.
Dit houdt ook verband met een andere verstrengeling in Nederland: de onderwereld en de bovenwereld (onder andere topsporters, de rechterlijke macht, de advocatuur, het notariaat, de makelaardij, de horeca, de ambtenarij en tal van andere beroepsgroepen). Nederland is al decennialang een narcostaat, onder andere de grootste producent van synthetische drugs en een thuisbasis voor de meest beruchte drugskartels.
Conclusie
Indien Hendrik Marsman (1899-1940) in het huidige tijdsgewricht een gedicht zou schrijven, zou het wellicht zo luiden:
Denkend aan Nederland zie ik een samenleving met plofkrakers, (drugs)criminelen en -producenten, fraudeurs, liegende en criminele asielzoekers, (terroristische) activisten en hun NGO’s, globale relschoppers en hufterigheid, antisemieten, Hamas/Iran aanhangers, Islamisten, strafvrije doodrijders en -schoppers, eerwraak, gemakzuchtige studenten en gedegenereerde universiteiten, vrouwenbesnijdenis, kindhuwelijken, management-consultants, de smerigste hoofdstad van Europa en vooral een zelfingenomen en zelfgenoegzame ambtelijke, politieke en academische kaste, die elkaar lucratieve baantjes toespeelt bij de talloze adviesraden, instituten, burgemeesters, CvdK, (semi) overheid NGO’s of EU/VN baantjes, de institutionele corruption à la néerlandaise.